Ik heb het leukste vak van de wereld! Overal waar ik kom, staat de koffie klaar. Met een beetje geluk zijn ze ook nog naar de bakker geweest. Het verhaal ligt voor op hun tong. En ze willen altijd dat je terugkomt. Elke week krijg ik een kwartier spreektijd om Bijbel en 'wereld' op elkaar te betrekken. Tegenwoordig doe ik dat allemaal ook nog eens fulltime. Niet zoals vroeger: dominee tussen kind, man en huishouden in.
Ik voel mij de koning te rijk.

Waarschijnlijk aarzelt u nu of ik dit cynisch bedoel of oprecht. Ik snap het. Maar ik bedoel , het echt serieus. Nu ik sinds maart, na acht jaar, weer gemeentedominee ben, vind ik het zo bijzonder dat mensen je zomaar hun levensverhaal vertellen. Je komt binnen, zegt dat je 'de dominee' bent en de meeste mensen voelen zich veilig. En ik mag ook nog eens beroepsmatig nieuwsgierig zijn. Ik kan soms niet ophouden met vragen.

Jaap Smit, theoloog en carrièremaker, heeft ooit al eens gezegd dat dominee het mooiste beroep van de wereld is. Of mijn geheugen is corrupt, of hij is van zijn papier afgeweken, maar in de desbetreffende lezing (2001, Op Goed Gerucht) staat het niet op die manier. Ik dacht het namelijk nog zo goed te weten omdat er toen meteen een cynische gedachte bij mij bovenkwam. 'Hij heeft mooi praten, hij maakt carrière buiten de kerk, dat is toch veelleuker en zinvoller!' Ik was in die tijd ook bezig met wat er nog meer in de wereld te koop was. Vrienden van mij die advocaat waren, gingen omkijken naar een vrijstaand huis. Anderen waren van een goede baan naar een steeds betere baan opgeklommen. Weer anderen deden elk jaar een supercursus, waardoor ze het gevoel hadden dat er in hen geïnvesteerd werd als werknemer. Van tijd tot tijd zal die gedachte mij in de toekomst ook nog wel eens bekruipen. Maar nu zit ik in mijn wittebroodsweken en het kan niet op! Alles is goed, leuk en ik ben tot over mijn oren verliefd. Op mijn eigen gemeente. Blind ben ik niet. Ik heb ook wel vragen bij beleidszaken en ook wel bij sommige pastorale zaken. En ik knoop in mijn oren dat Smit in 2001 predikanten al voorhield kwaliteit te leveren. En vanuit die kwaliteit onderling de taken te verdelen. Niet meer alles zelf doen. Dat lijkt me helemaal het einde!

Dominee Hester Smits,
in: Woord & Dienst 59/10, 21 mei 2010.